Pokazy i warsztaty

Pokazy i warsztaty

 

Pokaz tworzenia onigiri wraz z degustacją

Onigiri to kanapka ryżowa, soul food znany w Japonii od II w. p.n.e. Jest to jedna z najbardziej popularnych potraw w Kraju Kwitnącej Wiśni. Najważniejszym składnikiem jest ugotowany ryż uformowany w kulki lub trójkąty, co jest bardzo praktycznym daniem, którym można się cieszyć i delektować wszędzie: w pracy, w szkole, w parku, czy na wyjeździe. W środku onigiri można znaleźć różne nadzienia (pasty, kawałki ryb, mięsa, warzywa). Przed uformowaniem w trójkąt czy kulkę zawartość mieszana jest z różnymi posypkami czy sosami. Często można spotkać onigiri zawinięte w sprasowany wodorost nori, dzięki któremu ryż nie wysycha i łatwiej jeść potrawę ręką. Onigiri spożywane jest zazwyczaj na zimno.

Prowadzenie: Yaki Kingu czyli Yumiko i Daniel

Yumiko urodziła się na północy Japonii w Sapporo na Hokkaido. Od razu po szkole średniej zajęła się profesjonalną gastronomią, przygotowując japońskie potrawy washoku. Jest posiadaczem mistrzowskiego stopnia 5 dan w kaligrafii shodo.

Daniel urodził się w Koszalinie. Z wykształcenia jest socjologiem. Był managerem PR. Przez 10 lat zamieszkiwał Kraj Kwitnącej Wiśni, podejmując różne zawody nauczyciela jezyka angielskiego, pracy w japońskim barze czy asystenta reżysera w narodowej telewizji NHK w Sapporo.

Yaki Kingu to japońsko-polskie małżeństwo z 10-letnim stażem, które swoją mobilną kuchnią podróżuje po całym kraju. Są zapraszani przez różne instytucje organizujące wydarzenia związane z Azją i Japonią w Polsce (PAN, UJ, PJATK, UŁ, ZUT w Szczecinie). Przybliżają kulturę Japonii poprzez wykłady, warsztaty kaligraficzne czy kulinarne. Z uwagi na ich doświadczenie gastronomiczne jako jedyni w Polsce w swojej „Japonii na kółkach” przygotowują dania nieznane jeszcze w kraju, takie jak: okonomiyaki (wyjątkowy naleśnik-pizza zapiekany na japońskim grillu teppan, którego tradycja sięga 300 lat wstecz), onigiri (zdrowe i pożywne trójkąty ryżowe spożywane już od II w. p.n.e.), kakigori („japoński śnieg” ochładzająco-orzeźwiający deser znany od 600 lat), misoshiru (ciepły i pożywny wywar-zupa z pasty miso, nieodłączny element japońskich śniadań), ocha/mugicha (herbaty podawane na zimno lub gorąco).

Jesienne i wschodnie dzikie rośliny jadalne – pokaz wraz z degustacją

 

W czasie wykładu zostanie zaprezentowana alternatywa dla codziennej żywności. Będzie to coś, co każdy może rozpoznać, znaleźć na bliższym czy dalszym spacerze i bez strachu zjeść na surowo lub po odpowiednim przyrządzeniu. Rośliny te były używane na co dzień w dawnych czasach, zarówno na naszych terenach jak i w odległych krajach. Zapraszamy na wyprawę kulinarną z dzikimi lub prawie dzikimi roślinami. „Prawie dzikie”, z uwagi na to, że można już je znaleźć u koneserów w przydomowych ogródkach.

Źródło zdjęcia: www.herbioteka.pl

Prowadzenie: Dorota Januszyk – zielarz, terapeuta biofeedbacku SCIO, neuropata.  Zawód zielarz-fitoterapeuta zdobyła w Instytucie Medycyny Klasztornej w Katowicach. Aby poszerzyć wiedzę o homeopatii, uczęszczała do Słowackiej Akademii Homeopatii. Na ścieżkę naturalnych metod leczenia trafiła przed kilkunastu laty, gdy jej zdrowie, mimo młodego wieku, uległo znacznemu pogorszeniu. Pojawiły się dodatkowo problemy zdrowotne dzieci  i niemoc  w konfrontacji z medycyną alopatyczną. Poszukiwania właściwej ścieżki trwały długo, co dało bogactwo nowej wiedzy i doświadczenia wykorzystywanego w pomocy sobie, rodzinie i obcym.  To daje inspirację do własnego rozwoju. Propaguje zdrowy styl życia. Uprawia własny ekologiczny ogródek ziołowy, warzywny i owocowy. W tym roku rozpoczęła eksperyment homeopatyczny z roślinnością ze swojej działki. Psa i koty także leczy homeopatią i wspomaga ziołami.

 

Szerzej o działalności Doroty Januszyk na stronie: www.herbioteka.pl

Warsztaty jogi

Joga jest jednym z najstarszych systemów filozoficznych, ścieżek samorozwoju powstałych w Indiach. Wymiar praktyczny i uniwersalny charakter jogi sprawiły, że szybko przeniknęła do wielu ogólnoindyjskich praktyk i wierzeń, a w XX wieku – do kultury Zachodu, głównie jako hatha joga czyli forma oparta na aspekcie fizycznym – praktyce asan (pozycji jogi). Na świecie jogę praktykują wyznawcy różnych religii. Pochodzące z sanskrytu słowo joga oznacza m.in. zjednoczenie, kontrolę. To połączenie umysłu i ciała, harmonijnego oddechu, koncentracja, medytacji w ruchu. Praktyka asan pomaga zrelaksować i wzmocnić ciało, rozciągnąć mięśnie, poprawić postawę i odporność. Joga to mądrości Indii, które kojarzyć mogą się zarówno z Mahatmą Gandhim i „biernym oporem” – formą obywatelskiego nieposłuszeństwa jak i współczesnymi nacjonalistycznymi rządami Narendy Modiego. Kolejnym znaczeniem słowa joga jest „droga” – podjęcie działań, wytrwała i systematyczna praktyka, dążenie do celu. W kontekście spotkania na Festiwalu znaczenie to odnieść można do metaforycznej i dosłownej podróży na Wschód.

Prowadzenie: Anielka Mroczek – historyczka sztuki, absolwentka Instytutu Historii Sztuki KUL. Brała udział w naukowych programach badawczych i edukacyjnych oraz organizowaniu i dokumentowaniu życia artystycznego w Polsce i za granicą, za co w 2018 roku została wyróżniona Medalem Prezydenta Miasta Lublin. Odbyła podróże m.in. do:  krajów europejskich, Stanów Zjednoczonych, państw Ameryki Centralnej a także dwukrotnie do Indii, gdzie była współkuratorką wystawy Pop India amerykańskiego artysty rezydującego w Delhi oraz praktykowała jogę. Nauczycielka jogi – dyplom uzyskała w IndeaYoga (certyfikowana szkoła Yoga Alliance) Yogacharya Bharath Shetty w Mysure (w indyjskim stanie Karnataka). Od dziewięciu lat prowadzi zajęcia z jogi dla dzieci i dorosłych.

Malowanie henną

Henna to naturalny barwnik roślinnego pochodzenia, który barwi skórę na kolor ciemnobrązowy i utrzymuje się 7-14 dni.
Henna jest w pełni bezpieczna dla skóry. Pasta nałożona na ciało ma również właściwości zdrowotne – nawilża skórę i jest naturalnym filtrem UV. Malowanie henną to również krótka sesja aromaterapii – zawarte w hennie olejki, lawendowy i eukaliptusowy, działają kojąco na ból głowy i odprężają. 

Prowadzenie: Agnieszka Pylak – hennistka z ośmioletnim doświadczeniem. Tworzy klasyczne mehendi w stylu indyjskim, arabskim czy marokańskim – kultury te posiadają najdłuższą tradycję hennowania i wytworzyły własne, tradycyjne wzory. Agnieszka wykorzystuje również hennę do tworzenia swoich charakterystycznych wzorów  w stylu nowoczesnym czy biżuteryjnym, a także projekty realistyczne.

Warsztaty chińskiej kaligrafii

Chińska kaligrafia – jest zestetyzowaną formą pisma, która w Chinach stanowi odrębną, samodzielną i wysoko cenioną sztukę, co odróżnia ją od kaligrafii europejskiej traktowanej wyłącznie jako twórczość dekoracyjna. Kaligrafia oznacza dosłownie „dobre pisanie”. Rozwinęła się w Chinach ok. III wieku n.e. za czasów dynasti Jin i rozpowszechniła się na kraje ościenne, gdzie powstały jej zróżnicowane typy. Ma głębsze znaczenie niż zwykłe, warsztatowe upiększanie pisma – stanowi wyraz uczuć i myśli artysty. Jest uważana za najbardziej wysublimowaną formę sztuki chińskiej, która ma za zadania koordynować ciało i umysł twórcy, który w akcie pisania może siedzieć lub stać, angażując całe ciało. W połączeniu z poezją i malarstwem kaligrafia stanowi tzw. trzy doskonałości. Umiejętność jej tworzenia uznawana jest za cechę człowieka uczonego. Można wyodrębnić kilka klasycznych stylów pisania, które różnią się zaokrągleniami pociągnięć pędzla, zamaszystością i ekspresją oraz stopniem uproszczeń. Pociągnięciem pędzla tworzy się przede wszystkim kropki, linie poziome, linie pionowe, zamaszyste linie w dół i ostrą krzywą. Do pisania używany jest specjalny chłonny papier, tusz i pędzel. Jako podłoże używano także jedwabiu, kamienia czy kości. Tusz wykonuje się z m.in. sadzy połączonej z substancją kleistą, stąd wynika jego przeważnie czarny kolor. Pałeczki tuszu rozpuszcza się w wodzie w specjalnym glinianym naczyniu. Do rozcierania służy kamień. Do produkcji pędzla stosuje się bambus oraz wiązkę sierści różnych zwierząt: królika, jelenia, owcy, wilka. Pismo na arkuszu ułożone jest w kolumny. Kaligrafia doprowadziła do rozwoju innych przemiotów rzemiosła artystycznego jak bogato zdobione przyciski do papieru, wykonane z drewna lub kamienia, oraz ozdobne pieczęcie, które (obok podpisu autora) widnieją na każdym arkuszu kaligraficznym.

Prowadzenie: Yang Jianhua ‒ były pracownik Uniwersytetu w Tiencin w Chinach, gdzie wykładał na studiach multikulturowych. Był zatrudniony w Instytucie Konfucjusza na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie prowadził zajęcia z kultury chińskiej i komunikacji. Od 2015 roku pracuje w Katedrze Sinologii KUL, gdzie uczy języka chińskiego oraz kaligrafii. Wraz z żoną Li Wen mieszka w Lublinie.

 

Warsztaty tradycyjnej chińskiej wycinanki

Wycinanka należy do najbardziej rozpowszechnionych form zdobienia w chińskiej kulturze. Na początku ze względu na niewielkie koszty dekoracji tego typu zajmowali się nią artyści prowincjonalni. Tworzone były przy okazji różnych świąt i wydarzeń: Nowy Rok, ślub, ceremonia pogrzebowa. Wycinanka służy do ozdabiania wszelkiego rodzaju wnętrz i powierzchni (drzwi, okna, meble, ściany). Tematyka jest wyjątkowo różnorodna. Obecne są tu motywy zwierzęce, roślinne, obyczajowe, znaki zodiaku. Zazwyczaj do tworzenia prac używa się specjalnego papieru barwionego na kolor czerwony, który w chińskiej tradycji oznacza życie, radość, płodność, bogactwo. Papier wycina się specjalnymi nożyczkami, skalpelem lub zakrzywionymi nożykami. Niekiedy tworzy się więcej prac o takim samym wzorze. Układa się wtedy nawet kilkadziesiąt arkuszy na woskowej płytce. Wycinanki pełnią ważną funkcję w codziennym życiu Chińczyków. Mają nie tylko ozdabiać, ale przynosić szczęście domownikom, zapewniać bogactwo i powodzenie w życiu osobom obdarowywanym (uzupełniają wtedy składane życzenia). Stąd motywy pojawiające się w wycinance mają głębokie znaczenie, np. sosna czy żuraw symbolizują długowieczność, świnia – bogactwo i siłę.

Prowadzenie: Li Wen ‏‒ artystka specjalizująca się w tradycyjnym chińskim malarstwie, zwłaszcza na jedwabiu. Zajmuje się również chińską wycinanką z papieru, współczesnym malarstwem dekoracyjnym i ilustratorstwem książkowym. Jest członkiem Chińskiego Stowarzyszenia Malarzy i Chińskiego Towarzystwa Współczesnego Malarstwa i Kaligrafii. Prowadziła warsztaty i wykłady z wycinanki m.in. w Krakowie, Opolu, Wrocławiu i Poznaniu. Wraz z mężem Yang Jianhua mieszka w Lublinie.