Jolanta Wasilewska

Jolanta Wasilewska

fot. z archiwum Jolanty Wasilewskiej

Jolanta Wasilewska – historyk sztuki, bibliotekarz dyplomowany, konserwator książki. Urodziła się w podlubelskiej miejscowości w domu bibliofila i kolekcjonera. Ojciec zbierał lampy naftowe, zegary, broń białą, medale, monety, banknoty, etykietki zapałczane. Nic więc dziwnego, że już we wczesnej młodości chciała zostać archeologiem. Później marzyła, aby pracować w hucie szkła i ozdabiać wytworzone przedmioty. Na naukę w szkole plastycznej rodzice nie wyrazili zgody, ale i tak dopięła swego i skończyła historię sztuki w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od końca lat 70. XX wieku aktywnie współpracowała z Niezależnym Pismem Młodych Katolików „Spotkania” w Lublinie, wydawanym nielegalnie poza zasięgiem cenzury. W czasie stanu wojennego wraz z mężem prowadziła działalność wydawniczą, publikując własnym nakładem książki, głównie z zakresu historii Polski. W 1983 roku rozpoczęła pracę w introligatorni Biblioteki Uniwersyteckiej KUL. Przez wiele lat była kierownikiem Oddziału Konserwacji i Zabezpieczenia Zbiorów. Do zawodu konserwatora i specjalisty w zakresie technik ochrony papieru przygotowywała się na kursach w Centralnym Laboratorium Konserwacji Archiwaliów przy Archiwum Akt Dawnych w Warszawie. Aktywnie uczestniczy w życiu uniwersyteckim, organizując wystawy okolicznościowe, tematyczne i biograficzne. Prowadziła wykłady, pokazy i warsztaty podczas Lubelskich Festiwali Nauki, w ramach Uniwersytetu Otwartego KUL i Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Lublinie. Autorka wielu publikacji, także z zakresu tegumentologii.

Tatuaż w kulturze Wschodu

Słowo tatuaż pochodzi od polinezyjskiego tatu co oznacza znak, pismo, malowidło, którego rdzeń ta określa czynność bicia, stukania, rycia. W dziejach ludzkości tatuaż jest jedną z najstarszych form dekorowania ciała i daje specyficzne znaczenie, wyrażające się przez wywołanie określonego efektu plastycznego podobnego do zwyczaju malowania ciała. Pierwotnym znaczeniem tatuażu były obrzędy rytualne. Zadania jakie miał spełniać tatuaż były bardzo różnorodne, od potrzeby upiększania ciała, zaznaczenia pozycji społecznej lub rodzinnej, przynależności do grupy kulturowo-etnicznej, religijnej czy zawodowej do funkcji leczniczych czy też do upamiętnienia czynów bohaterskich. W zależności od położenia geograficznego, możliwości materiałowych i narzędzi, czasu, rozwoju cywilizacyjnego i tradycji, funkcjonowały różne techniki wykonania tatuażu. Najstarsza technika, polegała na drapaniu skóry ostrym narzędziem (kość, muszla) po śladach wcześniej naniesionego rysunku. Następnie w naciętą powierzchnię skóry wcierano barwnik, po wygojeniu zadrapań na skórze pozostawał trwały rysunek. Równie starą metodą było użycie igły (z twardego drewna, kości lub ości) i nici (ze ścięgna zwierzęcego), które moczono w naturalnych barwnikach (sadza, grafit) wymieszanych z tłuszczem. Tak zabarwioną nić za pomocą igły przeciągano pod skórą wzdłuż linii wcześniej naniesionego wzoru. Najbardziej rozpowszechnionym sposobem było punktowe nakłuwanie skóry kolcem z twardego drzewa (ptasiej kostki, rybiej ości, lub odłamkiem muszli), który uderzano kamieniem, a następnie wcierano barwnik wzdłuż konturów. Do wykonywania większych powierzchni posługiwano się przyrządem podobnym do grzebyka. W kawałek drewienka (kości) nabijano rząd ostrych szpikulców z kości, muszli lub kamyków, tak przygotowanym narzędziem nakłuwano skórę. Tatuaż stosowany był także do celów magicznych, rytualnych i seksualnych. Wreszcie był znakiem identyfikacyjnym, piętnującym niewolników, zbiegów, jeńców i więźniów, rozprzestrzeniał się także w środowisku przestępczym. Zwyczaj tatuowania przetrwał do naszych czasów szczególnie w środowisku marynarzy, artystów i wśród kontestacyjnych grup (w subkulturach), a szczególnie wśród młodzieży.

Jolanta wasilewska