Leszek Mądzik

Leszek Mądzik

Leszek Mądzik, fot. z archiwum Leszka Mądzika
fot. z archiwum Leszka Mądzika

Prof. Leszek Mądzik – reżyser teatralny, scenograf, malarz, fotograf, profesor sztuk plastycznych. Urodził się w Bartoszowinach w Górach Świętokrzyskich. Scenę Plastyczną KUL założył w 1969 roku. Od tego czasu zrealizował 21 premier, m.in. Ecce homo (1970), Zielnik (1976), Wrota (1989), Tchnienie (1992), Szczelina (1994), Kir (1997), Odchodzi (2003), Bruzda (2005), Lustro (2013), Gorset (2016). Jego teatr brał udział w kilkudziesięciu międzynarodowych festiwalach, zdobywając nagrody i wyróżnienia (np. nagroda krytyków za Wilgoć na festiwalu w Kairze, nagroda za reżyserię, scenografię i technikę teatralną za Zielnik na festiwalu w Japonii). Zrealizował wiele autorskich spektakli poza swoim teatrem, jak np. Zuzanna i starcy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego we Wrocławiu (2013), operę Cavalleria rusticana Pietro Mascagniego w Teatrze Wielkim im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu (2015) czy Czas kobiety z Anną Marią Jopek w Teatrze Starym w Lublinie (2015) Autor scenografii w teatrach polskich, portugalskich, francuskich i niemieckich. Swoje prace prezentował m.in. w: Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” w Krakowie, Centrum UNESCO w Bejrucie, Galerii Opery w Kairze, Galerii Sztuki Katolickiego Uniwersytetu w Santiago de Chile, Theater-Cai w Tokio. W 1986 roku założył Galerię Sztuki Sceny Plastycznej KUL, w której zrealizowano ponad 120 wystaw wybitnych współczesnych twórców kultury polskiej, jak m.in.: Andrzeja Wajdy, Magdaleny Abakanowicz, Władysława Hasiora. Jest projektodawcą i realizatorem Muzeum Współczesnej Sztuki Sakralnej w Kielcach, dyrektorem artystycznym lubelskiego Festiwalu Scenografii i Kostiumów „Scena w Budowie”. Brał udział jako członek lub przewodniczący jury zarówno w wielu festiwalach teatralnych, jak i w projektach konkursowych – Centrum Nauki Kopernik czy w Sądzie Konkursowym Centrum Pieniądza Narodowego Banku Polskiego. Autor licznych plakatów i grafiki książkowej. Wielokrotnie odznaczony, m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2001), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2008), Medalem „Pro Ecclesia et Pontifice” (2014). W ramach działalności dydaktycznej prowadził zajęcia na zaproszenie uniwersytetów i szkół artystycznych m.in. w: Helsinkach, Berlinie, Amsterdamie, Waszyngtonie, Baku, Tbilisi, Teheranie. Publikował felietony w magazynie psychologicznym „Charaktery”. Obecnie pisze do kwartalnika „Akcent”. Jest członkiem m.in. Związku Polskich Artystów Plastyków i Związku Polskich Artystów Fotografików.

„Wzrok biegnie po wydarzeniach, twarzach, fakturach i tym wszystkim, co ujawnia światło. Dramaturgia dostrzeżonego obrazu niesie w sobie coś, co każe się zatrzymać, utrwalić. Spotykamy się z tajemnicą, do której pragniemy zajrzeć, dotknąć, zbliżyć się do niej, a może i poznać. Nosimy w sobie takie potrzeby poznania tego, co w nas i wokół nas. Czas potęguje to wezwanie i każe odważnie zanurzyć się w ten mrok będący częścią naszego niepokoju. Wędrując różnymi drogami, najczęściej z teatrem, spotykam znaki, które prowadzą na ścieżki, których zwieńczenie bardziej przeczuwam, niż jestem pewien. Zobaczony obraz nie potrzebuje deformacji, stylizacji czy udziwnienia. Nosi w sobie prawdę, której pragnienie dostrzeżenia jest sensem tworzenia”.

Leszek Mądzik, Sacrum miejsca. Fotografia, Kielce 2015, s. 3.

Leszek Mądzik